خاموشی اینترنت، سرکوب از نوع کره شمالی
امشب که در حال نوشتن این پست هستم شب پنجم از خاموشی اینترنت است. البته که این بار اول نیست و این خاموشی در سال های ۹۸، ۱۴۰۱ و خرداد ۱۴۰۴ هم تکرار شده است اما این بار با تمامی دفعات گذشته فرق داشت. پیامک و تماس هم قطع شده است. البته تماس در روزها بر قرار هست و امشب هم تماس برقرار بود ولی روز های قبل نه تماس نه پیامک برقرار نبود. در روز اول حتی سایت های داخلی هم باز نبود که دستور از بالا آمد بابا بیخیال یک بطری آب هم نمی شود از فروشگاه خرید کرد. تا اینکه تا عصر روز اول اینترنت ملی برقرار شد. اما نکته اینجاست که حتی از خارج از کشور به سایت های داخلی ایران دسترسی ندارند. گویی که واقعا یک نفر کابل شبکه اینترنت جدا کرده است.
سایت های خبری داخلی که همگی از سانسور خبری شدید رنج میبرند، اخبار را دنبال میکنم از اعتراضات و آشوبهای شهر خبر کار میکنند از اینکه شهردار تهران آقای زاک میگوید که ۳ هزار میلیارد تومان خسارت وارد شده، از پاسخ نیم خطی آقای وزیر قطع ارتباطات که در پاسخ پیگری اتصال اینترنت میگوید “مجدانه پیگر وصل اینترنت هستیم”. صفحه اول تمامی روزنامه ها از کیوسک سایت جــار دنبال میکنم اما دریغ از یک خبر که آقا اینترنت قطع شده، اینترنت نداریم! کسب کار های اینترنتی به اعتصاب اجباری دعوت شده اند. کسب کار لعنتی اینترنت باید هزینه های زنده مانده در این تحریم در این بازار خراب در این دلار ۱۴۴ هزار تومان را بدهد. یک مسئول، یک به حساب کارافرین هم خبری نشد. اوج اعتراض این اکو سیستم فلک زده وب خبری دیجاتو بود که به طنز سیاه این روز های ما نوشته بود که ما یک کبوتر نامه رسان نیاز داریم جهت استخدام دریافت و ارسال نامهها با کار در شرایط هوای آلوده تهران.
من قبلا مینوشتم و میگفتم ناامید از اتفاقهای خوب برای ایران. اما چرایی جز امیدوار بودن پیدا نکردم برای ادامه دادن.
به امید روز های روشن،سبز برای ایرانی آباد.
در آخر به خانواده تمام جوونهایی که پرپر شدن تا صدای اعتراضشون به گوش مسئولین کم شنوا برسه تسلیت میگم.
